Тошкентдаги «Мутахассислар уйи» 1934-йилда А. Павлов лойиҳаси бўйича конструктивизм услубида қурилган. Бу олтита киришли, Тошкентдаги биринчи тўрт қаватли 48 хонадонли уй бўлиб, паркет поллари, ертўла хоналари, ўз котелхонаси, сув исишиш тизими, канализация, автоном септик чуқур, замонавий ҳожатхона, ҳаммом ва ошхоналар билан жиҳозланган. Уйнинг жануб томонида лоджиялар, шимол томонида балконлар жойлашган. Уй чиройли панжара билан ўралган, ҳовлида учта фаввора салқинлик яратган, дарахтларни суғориш учун махсус сув ўтказгич бўлган. Хонадонлар фақат уч ва тўрт хонали эди.

Уйда зиёлилар — олимлар, шифокорлар, муҳандислар ва бошқа мутахассислар яшаган. Биногнинг тор томонида машҳур аҳоли хотирасига бағишланган кўплаб ёдгорлик лавҳалари ўрнатилган.

Бир йилдан кейин Мутахассислар уйи ёнида НКВД ходимлари учун иккинчи бино пайдо бўлди.

Иккала бино ҳам Ўзбекистон маданий мерос рўйхатига киритилган.